Het bijzondere verhaal van Kees

O o o…. wat hebben we weer een drukke tijd achter de rug. Ik heb amper tijd gehad voor mijn middagslaapjes. Steeds als ik bij een van de assistentes op schoot lag moesten ze weer opstaan!

Met Kees, een “collega” van mij, is iedereen heel druk geweest. Mijn personeel noemde die kat zelfs “de nieuwe Kikker”! Tsssss…. Uiteraard is er maar één Kikker, maar ik begreep wel waar het vandaan kwam.

Toen Kees binnen werd gebracht op de kliniek was het alsof ik mezelf weer even terug zag. Hij was lekker bezig geweest met vliegjes vangen op het balkon van zijn huis maar had zijn evenwicht verloren en kieperde van de 3e verdieping naar beneden. De arme ziel! Hij leefde gelukkig nog wel, maar zijn rug deed pijn en ook zijn poot en knie deden zeer en de dierenartsen zagen al snel dat hij een gebroken staart had. Maar wat mij het meeste liet schrikken was dat hij zijn achterpoten niet meer kon bewegen en dat hij liet zijn urine liet lopen. Dat herkende ik van vroeger!

De artsen maakten röntgenfoto’s en gelukkig zagen we naast de breuk in zijn staart verder geen grote afwijkingen. In overleg bleef Kees bij ons logeren, want hij had intensieve zorg nodig. Ik zag de bui al hangen… die komt natuurlijk ook hier wonen dacht ik. Meerdere malen per dag moest hij medicijnen, fysiotherapie en moest zijn blaas geleegd worden. Daarnaast had hij natuurlijk die lelijke breuk in zijn staart. We moesten dus goed in de gaten houden dat de doorbloeding in zijn staart wel goed bleef en of hij hem weer kon gaan gebruiken. Was dat niet zo, dan zouden we moeten amputeren en welke kat wilt nou zonder zijn staart! Gelukkig is Kees een echte knuffelkont en vond hij al die aandacht wel gezellig!

Zo bleef hij een week bij ons op de praktijk en alle medewerkers waren ondertussen stiekem een beetje verliefd op hem geworden. Hij bleef ook zo lief en gezellig ondanks alles… Ik werd een beetje jaloers. Iedere morgen gingen de assistentes direct naar Kees om hem te verzorgen. Hij kreeg een schoon hok, vers eten en drinken, zijn medicatie. Zijn temperatuur werd gemeten en hij kreeg zijn dagelijkse portie fysiotherapie. En uiteindelijk gebeurde waar we allemaal zo op hadden gehoopt: KEES GING OP ZIJN POOTJES STAAN! En nog beter, hij liep zelfs een klein stukje! Iedereen was door het dolle heen. En wat ook goed nieuws was: hij had zelf op de kattenbak geplast. Zelden zie je mensen zo blij om een vieze kattenbak heen staan, dat doen ze bij mij nou nooit!

Video: Kees begint voorzichtig stapjes te zetten tijdens zijn fysiotherapie!

Ondertussen zaten we op dag 11. Kees had in de ochtend weer zijn dagelijkse fysiomoment. Terwijl de assistenten hem voorzichtig lieten rondlopen, zagen we ineens dat zijn staart een beetje mee bewoog. Soms tilde hij hem zelfs een beetje op. Dit gaf ons goede hoop! We besloten het verder aan te kijken.

Het bewegen van zijn staart ging steeds beter en in het lopen werd hij ook steeds zelfverzekerder. Hij liep ondertussen beter dan ik! Op het moment dat hij besloot zelf op onze lunchtafel te klimmen, was iedereen het erover eens dat het tijd was voor Kees om lekker naar huis te gaan. Dit was voor iedereen een prachtig moment.

Twee weken later kwam hij terug voor controle. We hebben nieuwe röntgenfoto’s gemaakt en we zagen dat er botaanmaak was in de staart en dat het herstel verliep zoals iedereen hoopte. Hij was officieel genezen verklaard. Erg blij, maar stiekem ook met een beetje pijn in ons hart, zei iedereen Kees gedag.

Hij had best mijn huisgenootje mogen worden… Sommige patiënten krijgen nou eenmaal een bijzonder plekje in je hart!