De directeur is ook wel eens ziek…

Jullie zullen het misschien niet beseffen, maar een belangrijk persoon als ik kan ook wel eens ziek zijn.

Vorige week was ik een dag flink beroerd! ’s Morgens had ik al geen honger, weet ik nog. Mijn personeel had niet meteen geregistreerd dat ik niet lekker was, want ik laat mijn ontbijtje wel vaker staan. Ik moet dan namelijk eerst eens even de omgeving inspecteren, dus om half 9 als ze de deur eindelijk eens open doen, ben ik in de binnentuin te vinden.

Ik merkte dat de dagelijkse ronde mij zwaar viel, dus een uurtje later heb ik even geroepen bij de personeelsingang dat ik weer binnen gelaten wenste te worden.

Het liefst was ik lekker in mijn kantoor gaan liggen, maar ik kan natuurlijk niet al mijn taken verzaken. Ik heb me dus geïnstalleerd bij de pinautomaat, om alle cliënten een fijne dag te wensen en de patiënten beterschap. Gelukkig wordt deze taak niet onderschat, ik krijg dan regelmatig een kriebel op mijn kop.

Echter, beroerd was ik nog steeds… Hoe kon ik mijn personeel toch duidelijk maken dat ik graag een middagje vrij zou willen? En toen schoot het me te binnen! Jullie weten allemaal dat ik heel veel doe voor een snoepje, toch? Dus, dacht ik, als ik nu vandaag geen snoepje neem, zullen ze zien dat het me ernst is en me lekker instoppen op kantoor.

Had ik dat even mis! Zodra ze doorhadden dat ik afweek van mijn gemiddelde snoeprantsoen waren de rapen gaar!

Hop, op de weegschaal! Hop, op de behandeltafel! Alles werd nagekeken… Mijn bekje, mijn oren, mijn ogen en zelfs mijn buik werd doorgevoeld. Dat vond ik maar niks en was hoogst ongemakkelijk! Ik liet dat ook wel even horen natuurlijk. Niemand poert zonder overleg in de buik van een zieke directeur! Maar.. ze waren nog niet klaar, hoor. Ze wilden zelfs weten of ik geen koorts had. Ik zal jullie niet vermoeien door te vertellen hoe ze dat doen… Als kers op de taart werd er bloed geprikt. Dat is helemaal niet erg hoor, je moet alleen even stil zitten, maar die kale plekken die je eraan overhoudt zijn wel wat minder. Zo kan ik natuurlijk niet verschijnen in het openbaar!

Gelukkig waren de bloeduitslagen snel bekend. Geen gekke dingen! Pffff… Ik wist dat natuurlijk al. Toen kreeg ik éindelijk wat ik al de hele dag wilde… Een prikje tegen de buikpijn, een dik kleed in mijn mand, een bakje heerlijk natvoer en heel veel knuffels. Zelfs Cas, de hond van Caitlyn en mijn gewaardeerde stagiair, heeft zijn taak volbracht en me warm gehouden.

Kikker_is_ziek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De rest van de middag heb ik heerlijk in mijn kantoor gelegen. Laat ze het zelf maar een dagje oplossen, dat kunnen ze best.

De volgende dag voelde ik mij al weer veel beter. Om te voorkomen dat ze nog een keer met die thermometer aan kwamen, heb ik mijn ontbijt maar in één keer opgegeten!