Lieve volgers,

Excuses dat ik zo lang niets van mij heb laten horen, maar wat heb ik het ook druk gehad!

Jullie hebben uiteraard allemaal onze verhuizing gevolgd. Dit is nu 4 maanden geleden, en eindelijk kan ik mezelf weer eens parkeren in de wachtkamer voor een welverdiend tukje. Er staan van die heerlijke, zachte stoelen waarvan ik er één al heb toegeëigend. Ik heb gelijk even lekker mijn nagels erin gezet zodat iedereen weet dat dit mijn plekje is.

Tot nu ben ik constant in de weer geweest met van alles. Ten eerste heb ik een nieuwe stagiair, teckel Viktor van dierenarts Fleur. Heel lief, maar jeetje wat houdt die je bezig zeg! Gelukkig heb ik voor hem een nieuwe nanny kunnen aannemen, hond Meis van paraveterinair Thirza. Cas, die jullie allemaal vast al kennen, zorgt voor het reilen en zeilen in de teamruimte, waar dit gespuis zich overdag bevindt terwijl hun baasjes in de praktijk aan het werk zijn. Delegeren heet dat.

Tompoes is, zoals misschien sommige van jullie weten, mijn huisgenoot geworden. Wat eten betreft is hij echt mijn partner in crime. Mijn medewerkers dachten dat ze slim waren door ons voer in de keukenla te bewaren, maar wij twee waren er al heel snel achter hoe deze lade open moest. Dat betekende natuurlijk één groot vreetfestijn! Helaas zijn ze dus wel achter ons trucje gekomen, maar Tompoes en ik zijn alweer aan het broeden op een nieuw plan.

Tompoes is daarnaast ook nog benoemd tot mijn vice-directeur. Hij houdt zich alleen afzijdig van alle werkzaamheden. Hij ligt of in zijn mandje te slapen of bij iemand op schoot op kantoor. Hij wel… Misschien moeten we die maar eens met pensioen sturen.

Naast het gedoe met mijn nieuwe personeel, de spanningen die bij een verhuizing komen kijken, de ontdekkingstochten door de nieuwe praktijk en het voer-avontuur, is er ook even me-time geweest. Ik vond dat ik mijzelf wel eens mocht verwennen met een mooi cadeau. Daarom heb ik een zelfportret laten maken door Tein van L’animorphe. Deze heb ik door mijn team laten ophangen bij de balie, zodat iedereen mij kan bewonderen als directeur van de kliniek.

Verder heb ik nog geweldig nieuws wat ik graag met jullie deel! Jullie weten natuurlijk dat wij een Catfriendly Clinic zijn, Silver level maar liefst. Maarja, mijn ogen zijn goud, en zo wil ik ook ons level hebben!

Zo hebben wij een aparte ingang voor katten en een eigen wachtkamer. Deze bevindt zich een verdieping hoger dan de honden, zodat wij zo min mogelijk last van ze hebben. Daarnaast hebben wij katten nu ook onze eigen spreekkamer met speeltjes, een echte kattentrap (zonder krullen, helaas..) en heerlijke geurtjes. Jeetje, wat geef ik daar graag kopjes! Verder weten al mijn medewerkers hoe wij het graag hebben, dat gefrutsel en geprutsel aan ons lijf. Dat moet nou eenmaal op een bepaalde manier gebeuren. Hiernaast hebben wij nieuwe opnamehokken gekregen die voldoen aan alle eisen van de organisatie International Cat Care. Al deze punten bij elkaar gaan er hoogstwaarschijnlijk voor zorgen dat wij binnenkort een Golden Level Cat Friendly Clinic worden. Als kat zijnde en als directeur van Dierenkliniek Vondelpark ben ik hier erg trots op. Duimen jullie voor ons?

Ik ga nu eindelijk beginnen aan mijn welverdiende tukje. Hopelijk tot snel!

Liefs, Kikker

catfriendly