Kikker

Onze directeur stelt zich graag zelf aan u voor!

“Hi, ik ben Kikker, oftewel de directeur van Dierenkliniek Vondelpark.
In december 2016 ben ik officieel hier komen wonen. Dit gebeurde nadat ik een paar maanden eerder van heel hoog naar beneden ben gevallen, recht op mijn billen. Daardoor was ik verlamd met mijn achterpootjes en kon ik niet meer zelf plassen.

Mijn toenmalige bazin was ontzettend geschrokken en deed alles wat ze kon om me te helpen. Een paar keer per dag masseerde zij mijn blaas zodat ik kon plassen, maar dit werd steeds moeilijker. Zo heb ik de lieve mensen van de praktijk leren kennen.

Een flinke tijd heb ik hier in de opname gezeten. Eerst met een katheter in zodat mijn blaas niet kapot zou gaan, na een paar dagen kon ik het gelukkig weer zelf. Ik bleef wel nog, zodat de Vondelparkers (zo noem ik ze maar even voor het gemak) iedere dag een paar keer met mij fysiotherapie konden doen. Beetje bij beetje leerde ze me weer lopen. Gelukkig had ik geen pijn!

Na een tijdje ging dit zo goed, dat ik weer lekker naar huis mocht. Toch was er nog het één en ander wat thuis heel moeilijk was. Zo ben ik een beetje incontinent en viel ik vaak om in de kattenbak (niet verder vertellen hoor!). Hierdoor was ik vaak helemaal vies, en daar heb ik een hekel aan. Mijn toenmalige bazin had gewoon een drukke baan, dus soms liep ik de hele dag vies rond. Door mijn wiebelige achterpoten is het namelijk erg moeilijk om mezelf schoon te houden.

Deze situatie begon ik wel erg vervelend te vinden… Daarom woon in nu bij Dierenkliniek Vondelpark. Hier kunnen ze me altijd direct schoonmaken en hoef ik nooit meer vies rond te lopen!

Ik heb het hier ontzettend naar mijn zin en wordt terecht de directeur genoemd. Honden ben ik de baas, ik doe precies wat ik zelf wil op de kliniek, geen één zak voer is veilig voor me en ik zeur net zo lang bij iedereen totdat ze me geven wat ik wil. Ik weet precies hoe ik iedereen om mijn pootje kan winden. Ik kan de tuin in wanneer ik wil en dagelijks worden mijn beentjes gemasseerd. Wat een heerlijk leven!

Ik hoop u snel een keer te ontmoeten!

 

 

 

 

 

 

 

 

In Memoriam
– Max
– Bes & Bos